Schakelen Kreng !!!

In verschillende clowntrainingen heb ik ooit geleerd dat je vanuit het niets moet kunnen schakelen van de ene emotie naar de andere. Een clown is als een ladekast vol unlimited emoties. Je trekt zo logisch of onlogisch een lade van blijdschap open, en zo doe je deze lade ook weer dicht. Als je een emotie pakt moet deze echt zijn, echt voelen, niet doen alsof. En “changer !!! ” zo weer door naar een andere emotie. En zo hobbelt het spel van de clown verder. Blij, Verwonderd, Naïef, Cool, Stoer, zelfs van de ene fantasie de andere in, schakelen Hoppa !

Is het anders bij een mens? Soms gebeuren er dingen die je boos blij of verdrietig maken. En soms blijf je daar gewoon langer in hangen dan je zou willen. Iemand gaat heen … en je wil het eigenlijk niet accepteren. Verzet is wat er volgt. Lang geleden bleef ik boos. Bleef ik boos, Bleef ik boos, ik bleef hangen in dezelfde versnelling ……… Als je niet oppast wordt je down….

…… Schakelen! Schakelen! Schakelen!

Vandaag dus heerlijk geleefd, ehm.. ik bedoel gespeeld 😉

(foto NCS Amsterdam)

Silence Stillness Silencio Stil

It’s a beautiful morning
To let go …………..

Requiem Aeternam
Kyrie Eleison
Dies Irae
Tuba Mirum
Rex Tremendae Majestatis
Recordare, Jesu Pie
Confutatis Maledictis
Lacrimosa Dies Illa
Domine Jesu Christe
Hostias et Preces
Sanctus
Benedictus
Agnus dei
Lux Aeterna

Go Go Go

R.I.P. David Greaves

Afscheid

Afscheid ? Nee! Fuck Off, Don’t Leave Me This Way, Laat me niet alleen, Ne Me Quitte Pas … Wat als het toch gebeurt? Wee mij wee mij of … is het zoals het is? Zien we in dat er geen andere mogelijkheid is dan accepteren?????
Wat gaat er in hemelsnaam door je heen als je hoort dat iemand plots is heengegaan? Niet zomaar iemand natuurlijk maar iemand die – veel betekenend voor je is geweest in of op een bepaald moment in your life: Not just anyone but someone u could level with … a mattie/vriend/vriendin? Je woonde net op kamers, tijdens je rebelse periode, tijdens je eerste stage, een ouder van je matti-friend, iemand die je begreep?

17 jaar geleden, Ik heb rozen gekocht voor mijn oma … Als ik aankom… is het te laat. Ik begrijp het niet. Rust zacht lieve oma.

12 jaar geleden, telefoon “RiBS” heeft zelfmoord gepleegd ……….Ik was hels, ik kon de hele wereld wel doodschoppen (niet echt natuurlijk meer gevoelsomschrijving van onmacht-woede-verslagenheid.) Maar ik begreep haar. Ik had het nooit gedaan, maar ik begreep haar …… We dansten op “we could be heroes” van David Bowie op haar graf. Rust zacht lieve Rico.

Niet zo lang geleden. Ik kom van een dag spelen thuis. Brief in de bus… I. heengegaan, geheel onverwacht … Ik kan er niet bij…… Ik prijs het geluk waarin ze leefde en maak een laatste buiging. Rust zacht lieve Ineke.

Eergisteren een hyve-bericht… overlijden van D.G. Flash-backs… lachen, stageperiode, 020, hoegaarden-witbier, trix, downtown-projects…. Hoe snel en wreed kan het tot een einde komen. Ik kan het niet geloven. Ook al heb ik Tibetaans Boek van Leven en Dood gelezen. Ik kan het niet zomaar accepteren. Dear David hope you’ll find peace in Amsterdam the beautiful city 020. ( as you always said ..when it’s finished). Last Note, Rest In Peace dear David.

Als je de wirwar van emoties kunt ontrafelen: misschien wel volgens de klassieke requiem indeling… introïtus, dies irae, confutatis, lacrimosa, und so weiter of je ontrafelt de wirwar van emoties door toepassing van literatuur als tibetaans boek of wat dan ook… verlies blijft altijd moeilijk. Ik neem niet graag afscheid van mensen die mij na zijn geweest. Wat ik de laatste jaren wel kan is sneller door de emotie-trein heen en langzaam accepteren. Het goede zien van wat er is geweest. Het goede zien wat iemand was, of voor mij of omgeving heeft betekend. En dan kan ik ze verder nog meer goeds toewensen en wat makkelijker aan een afronding toekomen. Maar het is niet eenvoudig.

Last notes …. Lieve oma, Rico, Ineke, David, thanks
You’re hard to forget
One in a million
You made a big difference
In the lives that you touched

H.K.

Verwondering


“Een reis door India maakt een ander mens van je. Honderden kinderen, honderden indrukken en emoties. Ik had wel 2 weken nodig om weer in deze wereld te aarden. Verwondering: Hee, er komt hier gewoon water uit de kraan, de wegen zijn hier zo mooi geasfalteerd. Alles wat ik hier in Nederland als vanzelfsprekend beschouwde zie ik nu door een heel andere bril. De reis naar India heeft mij bewuster gemaakt van alles. En dat heeft ook zo zijn uitwerkingen op het clownen. Sinds deze reis naar India zit ik nog bewuster in mijn Clowns Zijn”.

Op 27 september ging ik samen met Igor de Kort (clowns-collega), Sjaak & Marrie (2 schatten van mensen die heel veel voor de kinderen en de stichting gedaan hebben), Lonny (penningmeester van de stichting) en Margreet (oprichtster van de stichting) naar Vijayawada, India. Dit naar aanleiding van een uitnodiging van Margreet van Coeverden van de Stichting Derde Wereld Hulp. Deze stichting zet zich in voor weeskinderen, straatkinderen en arme gezinnen in de Indiase stad Vijayawada, in de zuidoostelijke provincie Andhra Pradesh. Margreet van Coeverden werkt als verpleegkundige in ziekenhuis Amstelveen.

In februari werd ik dus door Margreet benaderd of ik het leuk zou vinden om naar India te gaan. Dat doe ik natuurlijk niet zomaar. Ik maakte een afspraak en bekeek een videoband over de activiteiten en projecten van de Stichting. Ik hoefde niet lang na te denken bij het zien van de kinderen en omstandigheden waaronder deze kinderen leven. Niet alleen door de beelden werd ik getroffen maar ook door de trieste verhalen. Kinderen die geen ouders hebben, aan hun lot worden overgelaten en eindigen op een treinstation. Ik zei om twee redenen ja, ik ga omdat de kinderen, als ik er lang naar keek verdraaid veel op mijn broertjes en zusjes leken. Daarnaast vind ik het ook belangrijk dat ik als clown ook daar mijn werk en talent in kan zetten. Ook al zijn de eerste levensbehoeften (een dak boven je hoofd, voeding, school/opleiding) belangrijk daarnaast vind ik dat die kinderen zonder ouders ook eens zouden moeten kunnen lachen. Of niet dan?
Het leek mij leuk om dit samen met mijn clowns collega Grieschka de clown (Igor de Kort) te doen. Zo gezegd zo gedaan. Wat ons te wachten stond wisten we niet. Wel dat we veel kinderen en veel leed onder ogen zouden zien. Wat hebben we daar gedaan?
We hebben de weeshuizen van Care & Share (Daddy’s Home, Margaret’s Home, Angel’s Home, Franco Home, Radiant Home, Lake Side House/Home, Balliano Home en Nonni Biagiotti Home) met ongeveer 600 weeskinderen in totaal bezocht en de kinderen heel veel momenten van plezier bezorgd. Dit deden wij in de vorm van improviserend spel en interactie met de kinderen. Daarnaast hebben we een stuk of 6 scholen in sloppenwijken Brahhamarapuram (Care & Share Literacy Centres) aangedaan. Hier speelden we ook op basis van improvisatie alleen met de neus op. Ook hier genoten de kinderen enorm. Igor en ik spraken soms alleen af welke status de clowns hadden en dat was dan ons startpunt. Heel vrij en heel boeiend hoe de kinderen hierop reageerden.

Een gevangenis voor (jonge!!) jongens (Observation Home) deden wij aan. Dit was een heel spannend spelmoment dat mij deed denken aan de film Midnight Express. Ik speelde de lage (domme) status en Igor de hoge status met fluitje. Laten de bewakers de jongens daar nou net ook met fluitjes commanderen. Voor de jongens herkenbaar en komisch. Voor ons als clowns sidderend spannend want als ik speel zoem ik graag met mijn open blik in op de omstanders… en zo keek ik ook van zijn voeten af naar boven recht de ogen in van zo een brute bewaker. Snel schakelde ik maar door.

We hebben echt veel gezien. Gehandicapte instellingen (Prem Nikethan), kinderen op vuilnisbelten. Ik heb mij meer als gast gedragen op de vuilnisbelt. De beelden waren voor mij te shockerend om daar de neus op te doen en te spelen. Igor had hier minder moeite mee. Maar wij zijn ook twee verschillende clowns: Igor is meer de hyperactieve ad-rem clown en ik meer de ingetogen poëtische clown. Wij vullen elkaar in ons clownsduo heel goed aan.

Zo hebben Boem Boem & Grieschka 2 echte clownvoorstellingen gegeven ter opening van een nieuw schoolgebouw. Een voorstelling vol met goocheltrucken. Wij hebben zelfs een goocheltruck aangepast aan de leefomstandigheden in India. Een onzichtbaar toverkraantje hebben wij veranderd in een onzichtbare waterpomp. Mimisch en fysiek uitgespeeld met geluiden. Alle aanwezige kinderen, ruim 800 deden mee.. sssssjjj sssssjj ssssssj. Magic water from India. We hoorden dat nog dagen na de voorstelling. Goed voor de clowns om enkel en alleen met geluiden en vanuit de fysiek te moeten spelen. Wij maakten slechts van enkele engelse woorden gebruik. Magic water, sjsjsjsjsj, tadaaaa, wala!!

Iedere dag bezochten we wel 2 projecten van de Stichting Care & Share: Dan weer een school of gehandicapten centrum (Buddhavaram, Prem Nekitham) dan weer een huisjes project, riksja project, een dorpje Korkulu met kinderen die ook weer door een soort kerkgemeenschap geholpen werden of een andere instelling op het gebied van kinderhulp, zoals de Childline.
Onze missie om de kinderen daar ook een moment, een herinnering van plezier te geven is zeker geslaagd. Ik ben in India een stukje van mijn hart verloren en zal zeker nog eens terug gaan samen met Igor.


Hans october 2003.
http://www.sdwh.nl